Manado - Noord-Sulawesi

Het tweede deel van onze vakantie op Sulawesi verbleven we in het Santika Hotel, ten noorden van Manado. Dit hotel heeft 2 restaurants, 2 zwembaden met poolbars en een erg mooi aangelegde tuin. Het Santika Hotel heeft hotelkamers en bungalows. Wij verbleven hier in een bungalow en vanuit deze bungalow hadden we uitzicht hebben op zee en Bunaken eiland. Het was een stuk luxer dan bij Divers Lodge. We hadden hier tv op de kamer, toilet MET doortrekker, een airco (dus geen muggen), een ligbad, een kingsize bed en een koelkast. We waren vooral erg blij met de dichte muren rondom het toilet. We hoefden de wc dit keer dus niet te delen met enge spinnen.

Het eten hier was prima. 's Ochtends was er een ontbijtbuffet en 's avonds konden we a la carte eten. We vonden het wel een beetje jammer dat er niet zoveel keuze was in de Indonesische gerechten. Nasi bij het ontbijt is veel lekkerder dan donuts, cornflakes, spek, worst en een beetje rijst.

Toen wij er waren was het erg rustig in het hotel. Er waren weinig gasten en het gebeurde hierdoor vaak dat we 's avonds bij de bar helemaal alleen zaten. Het avondeten lieten veel gasten naar hun kamer brengen dus ook in het restaurant hadden we plek genoeg.

Bij het Santika Hotel is de duikschool Thalassa gevestigd welke wordt door de Nederlandse Simone Gerritsen. Ook hier was alles weer goed geregeld.

Doordat het hotel op het vaste land van Sulawesi ligt, was het mogelijk om met een taxi naar het centrum van Manado te gaan. Dit kost maximaal 60.000 Rupiah al vragen de taxichauffeurs vaak meer. Moet je meer betalen dan ben je afgezet door de taxichauffeur. Dagelijks om 17:00 uur vertrekt er een gratis pendelbus vanaf het hotel naar het centrum van Manado. Een laatste optie is vervoer in de vorm van een public car, de blauwe busjes waarvan je duizenden ziet rijden. Simone adviseerde ons om dit niet te proberen. Om naar Manado te gaan moet je onderweg overstappen en dat is niet altijd even logisch. Wij zijn eigenlijk alleen maar bij het Matahari winkelcentrum geweest, omdat hier goede airco was. Hier vind je leuke en moderne winkeltjes.

Wat ons al snel opviel was dat het weer bij Manado altijd slechter is dan bij Lembeh. De mensen die werkte in het hotel vertelde ons dat het slechte weer door de bergen werd tegen gehouden. Hierdoor is er richting Lembeh meer zon en bij Manado meer regen. Toen wij er waren was er vaak bewolking en we hebben ook een paar tropische regenbuien gehad. Er is dus ook genoeg regen in het droge seizoen. We zijn benieuwd hoe het hier is in het regenseizoen.

ACTIVITEITEN NAAST HET DUIKEN

Omdat Sulawesi naast de mooie onderwaterwereld nog meer te bieden heeft hebben we ook twee dagen een land-excursies gedaan, de Minahasa Highland Tour. Tijdens deze excursies hebben we bijna alle bezienswaardigheden van Noord-Sulawesi gezien. We hebben alles via Thalassa geregeld. We kregen een prive-chauffeur mee die tevens onze gids was. Deze chauffeur reed veel beter dan degene die vanuit Divers Lodge met ons meeging naar Tangkoko. De gids wist ook heel veel te vertellen over Sulawesi zelf.

De eerste excursiedag begon met een bezoekje aan de traditionele markt in Tomohon. Om hier te komen reden we vanuit Manado dwars door de bergen met vele mooie uitzichten. De markt begon heel leuk met wat specerijen en wat groente. Daarna werd het echt enorm ranzig. Ze verkochten op deze markt vleermuis en hond, de traditionele gerechten uit het Minahasa gebied. Toen wij langs liepen werden er net een paar vleermuizen verkocht. Ze werden met een haak levend uit een grote kooi gehaald en vervolgens werden de hersenen ingeslagen. De vleermuizen gilden enorm hard toen dit gebeurde. Een stukje verderop stonden grote kooien met honden waarvan er al een aantal geroosterd bij een marktkraam lagen. Doordat alle dieren daar ter plaatse geslacht werden liepen we overal door het bloed. Tussen al dat bloed zaten de marktverkopers rustig een bordje nasi te eten. Dit alles was echt misselijkmakend en zeker niet aan te raden om te bekijken op je nuchtere maag.

Na de markt gingen we naar de Mahawu-vulkaan. Onderweg lagen er op straat vele kleden met kruidnagel. De mensen lieten de kruidnagel drogen in de zon.

De Mahawu-vulkaan in Tomohon is ongeveer 1310 meter hoog. Het is een niet-actieve vulkaan van waar je een heel mooi uitzicht hebt over Noord-Sulawesi. We konden zelfs Lembeh, de baai van Manado en de Bunaken zien liggen. De klim naar de top van de vulkaan ging over een smal, dichtbegroeid pad. De klim duurde ongeveer 45 minuten, een goede manier om de vakantiecalorieën te verbranden.

Op de terugweg kwamen we een man met z’n hond tegen. Ze waren opzoek naar iets dus we bleven even staan om te kijken. Het bleek dat de man een rat had gezien. Toen deze eindelijk gevangen was vertelde de gids dat dit het avondeten van deze man was. Ze eten hier dus ook rat.

Na afloop reden we naar een restaurantje voor de lunch. Onderweg reden we langs rijstvelden. Wij dachten dat rijstvelden herkenbaar waren aan een trapsgewijs veld, maar onze gids vertelde dat dit voornamelijk in Bali voorkwam. Hier was het dus zo vlak als een grasveld. Hij zou ons later naar een trapsgewijs rijstveld brengen, want er was er een in de buurt.

De lunch hebben we genuttigd in een restaurantje aan het Tandanomeer. De eetlust van Mascha was echt weg na het bezoek aan de markt. Ze werd al misselijk toen ze de kip van Dave rook. We hebben beiden de rest van de vakantie bijna geen vlees meer gegeten, alleen een hamburger smaakte nog. Nu maar hopen dat daar geen hond in zat. In het restaurantje was live-muziek. Er stond een zanger met een keyboard. De zanger kon vooral hard zingen, erg sfeervol dus.

Op de terugweg hebben we een bezoekje gebracht aan het Sawang Ancient Park geweest. Hier zijn Waruga graven te zien, waarvan de eerste gemaakt zijn in de 9e eeuw. Op deze begraafplaats dateerden de meeste uit de periode rond 1800. De mensen werden toen boven de grond in een zittende houding in deze graven gezet. Bij deze begraafplaats hoort ook een museumpje waar echt niets bijzonders te vinden was.

Ook zijn we bij de Japanse grotten geweest. Deze grotten zijn gebouwd in de Tweede Wereldoorlog en werden voornamelijk gebruikt als opslagruimte van wapens. Nu was er niet meer te zien dan een donkere doodlopende tunnels.

De tweede excursie begon bij de begraafplaats voor Nationale Helden. Hier stond een heel mooi gebouw in de Sumatraanse bouwstijl. Vervolgens gingen we naar de Kali-waterval. Na ongeveer 40 minuten lopen over een deels glad pad met veel trappetjes kwamen we bij de twee watervallen die ongeveer 60 meter hoger begonnen. We vonden ze nu al aardig groot en konden ons moeilijk voorstelen hoe groot ze zullen zijn in het regenseizoen. Het was nu in ieder geval een heerlijke verkoeling om in de nevel van de vulkaan te staan

Onze reis ging verder naar Waloan, een plaatsje waar de traditionele Minahasa-woningen (rumah adat) gebouwd worden. Als zo’n huis gekocht wordt, wordt het weer afgebroken en op het stuk land van de eigenaar opnieuw opgebouwd. De huizen zijn erg goedkoop. Een kleintje kost slechts 16 miljoen Rupiah en een grote 48 miljoen.

Het is wel een raar gezicht als je door het dorp rijdt. Er staan bewoonde huizen en voor deze huizen worden woningen voor andere dorpen gebouwd.

Onderweg naar Lake Linow kwamen we dan toch langs de trapsgewijs opgebouwde rijstvelden. Het water van Lake Linow was groen gekleurd door al het zwavel in het water. Toen we verder reden zagen we rook uit de berm komen. Dit was een kleine geiser. Uit de grond kwam kokend water en je kon de zwavel hier heel goed ruiken.

Na de lunch zijn we naar Karumenga gereden. Hier was midden in het dorp een grote warmwater bron te vinden. De mensen zeggen dat het heel gezond is om in dit water te baden. De lokale bevolking tapt water af om te douchen en direct naast de bron was iemand eieren aan het koken in het hete water.

Als afsluiting van deze excursie gingen we naar het pottenbakkersdorpje Pulutan, waar bijna alle inwoners grote potten maken.