Donderdag 24 juli 2025
- Ons hotel in Hà Nội: Grande Collection Hotel & Spa
- Weer in Hà Nội: 31°C, bewolkt met een enkele regenbui in de ochtend, in de middag zonnig
We hebben de wekker vandaag op tijd gezet. We beginnen de dag met een lekker ontbijt. Het ontbijt bestaat uit koude en warme gerechten, zowel Europees als Aziatisch. Opvallend is dat er vooral Nederlanders in het hotel zitten. Dat is wel een groot verschil met ons vorige hotel in Hồ Chí Minh City waar voornamelijk Aziatische vakantiegangers verbleven.
Fietstocht door Hà Nội
We hebben tijdens eerdere vakanties veel plezier beleefd aan de georganiseerde fietstochten. In Nederland hebben we ook voor Hà Nội een fietstocht gereserveerd via Baja Bikes. De tour wordt verzorgd door het lokale Friends Travel. We moeten om 08:30 uur verzamelen. Het kantoor waar we ons moeten melden ligt op 10 minuten wandelen van ons hotel en is snel gevonden. We gaan op pad samen met een andere Nederlandse familie en de gidsen Dat en Long.
De gidsen leiden ons door het chaotische verkeer in het Old Quarter. Al snel snappen we de Vietnamese verkeersregels helemaal. Stoppen op de weg is geen optie. Dan kun je meteen geen kant meer op. Aarzelen moet je niet doen. Degene die het beste is in doordrukken wint en krijgt dus voorrang.
We hebben een eerste fotostop bij het Hanoi Opera House (Nhà hát lớn Hà Nội). Deze is tijdens de Franse koloniale tijd (1901-1911) gebouwd naar het voorbeeld van Opera Garnier in Parijs.
Na een stuk slingeren met de fiets door hele smalle steegjes waar eten wordt verkocht, stoppen we bij de Chùa Bà Đá/Bà Đá-pagode (Stenen Vrouw Pagode). De gids vertelt ons het een en ander over wat er te zien is in deze historische boeddhistische tempel. De pagode werd in 1056 gebouwd en heette toen Sung Khanh Pagode. Later werd er een stenen beeld van een vrouw ontdekt, waarna de pagode de naam Chùa Bà Đá (Stenen Vrouw Pagode) kreeg.
Om in de pagode te mogen, moeten we eerst onze schouders en knieën bedekken. Doordat we helemaal plakkerig zijn van het zweet, laten we de meegenomen olifantenbroeken maar in onze tas en lenen we van de gids grote omslagdoeken. Dat werkt net zo goed en is een stuk gemakkelijker om aan te trekken.
We fietsen een klein stukje door en staan voor een kathedraal die lijkt op de kathedralen die we in Europa ook vinden, de St. Joseph’s Cathedral (Nhà thờ Lớn Hà Nội). De kathedraal lijkt op een miniversie van de Parijse Notre Dame. Het is de oudste kathedraal van Hà Nội, gebouwd tussen 1884 en 1888. Voor de St. Joseph’s Cathedral staat een standbeeld van Regina Pacis (Koningin van de Vrede). Regina Pacis is ook de naam van de straat waar we vroeger hebben gewoond.
Voordat we verder gaan, drinken we een heerlijk verkoelende lemon tea bij een klein tentje. Wat knap je daar van op. Onze gids leert ons hoe je in het Vietnamees moet proosten. Eén iemand telt tot 3 en dan roep je met z’n allen tegelijkertijd YO (Mot, Ha, Ba, YO!). Hoe harder je dit zegt, hoe blijer en gelukkiger je overkomt. Als er wordt geproost, wordt er dus ook echt geschreeuwd. De reden van het aftellen is dat iedereen tegelijkertijd kan proosten.
We fietsen verder en steken de beroemde Train Street over. Op vele sites hebben we gelezen dat deze beroemde hotspot gesloten zou zijn. Ga je er toch in, dan kun je een boete krijgen van 500.000 dong (17 euro) per persoon). We gaan morgen maar even kijken, want het lijkt gewoon open te zijn. Ook volgens onze gidsen kun je er gewoon in.
Over het drukke Điện Biên Phủ fietsen we langs Lenin Garden, het Militaire Historische Museum en de vlaggentoren. Dan komen we uit op het grote plein bij het Hồ Chí Minh Mausoleum (Lăng Chủ tịch Hồ Chí Minh). Door de vele regeltjes die hier gelden, mogen we met de fiets niet stoppen voor het plein. We parkeren de fiets dan ook een straat eerder. In het Mausoleum ligt de oude president Ho Chi Minh (oom Ho) opgebaard. Als het minder warm is, mag je het mausoleum in, maar nu is het echt te warm voor het opgebaarde lichaam en houden ze de deuren gesloten voor bezoekers.
Tegenover het Mausoleum bevindt zich het Vietnam National Assembly, waar belangrijke vergaderingen worden gehouden.
Net als we de fietsen willen pakken begint het te plenzen. Gelukkig hebben we allemaal een regenponcho meegekregen in ons fietsmandje. Die trekken we snel aan. Met die gekke regenponcho’s aan lijken we wel een beetje op Teletubbies.
Als we weer verder fietsen komen we langs het presidentiële paleis met een grote goudkleurige poort. Het presidentieel paleis is nog steeds in gebruik.
We fietsen over de Đường Thanh Niên, een mooie straat met aan beide zijden veel bomen. Volgens de gidsen is het de mooiste straat van Hà Nội. Het is de straat die loopt tussen de twee meren West Lake (Hồ Tây) en Trúc Bach Lake. Hier moet er volgens de gids een liefdesfoto gemaakt worden. Het schijnt dat je dan altijd bij elkaar blijft. We doen maar braaf wat hij zegt. We hebben geprobeerd om hier meer informatie over te vinden, maar dat is niet gelukt. Het kan dus best een heel mooi verhaal van onze gids geweest zijn.
Onze gids vertelt dat het Trúc Bach Lake bekend is geworden door een historische gebeurtenis. De Amerikaanse marinier John McCain, ook oud politicus en senator van de VS, werd in 1967 tijdens de Vietnamoorlog met zijn vliegtuig neergeschoten. Hij kwam met zijn parachute terecht in het Trúc Bach Lake. Hij werd vervolgens krijgsgevangen genomen door de Noord-Vietnamezen en gevangen gezet in het Hỏa Lò Prison Relic, ook wel Hà Nội Hilton genoemd.
We fietsen een rondje door een lokale markt waar ze onder andere varkensoren en levende padden verkopen om te eten. Brrrr. Wij slaan even over…
Na een klein stukje klimmen komen we bij de Long Biên brug (Cầu Long Biên) over de Rode Rivier. Echt mooi is deze roestig uitziende brug niet, maar het verhaal erbij maakt de brug toch bijzonder. De brug is tussen 1899 en 1902 gebouwd en was toen met 1680 meter lengte de langste brug van Indochina. Het was een van de eerste stalen bruggen in Vietnam. De brug is onderdeel van de spoorlijn Hà Nội – Làu Cai en wordt nog steeds gebruikt.
Het ontwerp van de brug is gemaakt door Gustave Eiffel (van de Eiffeltoren). De brug werd beschadigd in de Vietnamoorlog en later weer hersteld. Als het droog was geweest, dan waren we samen met de honderden scooterrijders over de brug gefietst naar het bananeneiland. Na de flinke regenbui van vanmorgen is het daar volgens de gidsen nu te modderig.
Op de terugweg stoppen we bij een restaurantje voor een heerlijke Bánh mì. We fietsen nog een klein stukje door het Old Quarter en komen dan rond 12:00 uur weer uit bij het beginpunt van de fietstocht. We hebben in totaal 13,5 km gefietst.
Terug bij het kantoor krijgen Jasper en Kirsten van de gidsen een Da Cau-shuttle, speeltje waar jongeren in Vietnam graag op straat en in de parken Vietnamees pluimvoetbal mee spelen. De shuttle, gemaakt van veertjes en onderin verzwaard. De spelers vormen een kring en houden de shuttle met hun voeten in de lucht. De handen en armen mogen niet gebruikt worden. Soms wordt het ook in wedstrijdvorm over een net gespeeld. In China is het spel bekend als Jianzi.
Wat was dit weer een leuke fietstocht. We hebben veel van Hà Nội en de omgeving gezien en zijn op plekken gekomen die we zelf nooit gevonden zouden hebben. Ook de verhalen die de gidsen ons vertelde waren erg leuk om naar te luisteren. Het was een leuke en leerzame fietstocht.
Temple of Literature (Văn Miếu)
Ondertussen is de zon gaan schijnen. Heerlijk! We wandelen rustig terug naar ons hotel om even op te frissen. In de middag gaan we naar de Temple of Literature (Văn Miếu), ongeveer 30 minuten lopen vanaf hotel. Onderweg kopen we in een supermarkt een lekker koud ijsje. We hebben gepaste kleding meegenomen in de rugzak, omdat we hebben gelezen dat we met korte broeken en hemdjes niet naar binnen mogen. We zien binnen in het complex veel mensen lopen die gekleed zijn zoals wij, in korte broeken en hemdjes, dus we geloven het allemaal wel.
Deze tempel uit 1070 ligt in een rustig park met tuinen, vijvers en pagodes en is opgericht door koning Ly Thanh Tong ten gunste van het onderwijs en de top-academici van de stad. Een paar jaar na de oprichting werd de tempel de eerste universiteit van Vietnam. De tempel is zo ruim opgezet zodat de studenten zich goed konden concentreren en konden wandelen tijdens het nadenken. Er zijn 5 grote binnenplaatsen met tempels en altaars om verschillende heiligen te aanbidden. Hier zien we veel draken en wordt er veel wierook gebrand. Er staan meerdere beelden van schildpadden met grote borden waarin de namen gebeiteld zijn van de studenten die hier vroeger zijn afgestudeerd. Het hele complex is 54.000 vierkante meter groot en helemaal ommuurd. Er zijn hier veel inscripties van de filosoof Confucius te zien.
In de verschillende pagodes draaien grote ventilatoren, die voor ons voor een heerlijke verkoeling zorgen als we er even voor blijven staan.
Na een mooie wandeling door de tempel(-tuinen) lopen we naar het Gò Kim Chàu Meer tegenover de Temple of Literature. Het lijkt meer op een soort ommuurde vijver met in het midden een klein eilandje met daarop een kleine pagode en een loopbrug over het water.
We merken dat we nog niet zo gewend zijn aan de klamme warmte hier in Vietnam. We zijn ondertussen doorweekt van het zweten. We hebben niet zoveel zin om weer een half uur terug naar het hotel te lopen. We nemen daarom een Grab terug naar ons hotel.
In het hotel nemen we lekker de tijd om weer op temperatuur te komen en even te chillen in onze kamer.
Streetfoodtour met Hanoi Kids
Om 18:00 worden we bij de receptie van ons hotel verwacht voor een twee uur durende Streetfoodtour met Hanoi Kids. Hanoi Kids is een organisatie, gerund door studenten, die Engels sprekende toeristen begeleiden om ze meer te leren over de Vietnamese cultuur. Ondertussen leren de studenten beter Engels te spreken. Tijdens de Streetfoodtour gaan twee studenten met ons mee om ons verschillende gerechten te laten proeven en zelf eten ze ook met ons mee. We hebben er zin in. Wij worden tijdens de Streetfoodtour rondgeleid door Thùy en Sen, die beiden Internationale Communicatie studeren en goed Engels spreken.
Het eerste restaurant waar ze ons mee naar toe nemen, is een tentje waar we zelf zeker niet naar binnen zouden stappen.
Restaurant Quáng an Bánh Cuốn is een bekende, meer dan 30 jaar oude eetgelegenheid. Ze zijn bekend geworden door hun streekspecialiteit bánh cuốn (gestoomde rijstrolletjes) gevuld met kip in plaats van het gebruikelijke varkensvlees. De studenten bestellen deze specialiteit voor ons. Het ziet er wat minder smakelijk uit dan de gerechten die we tot nu toe in Vietnam hebben gegeten, maar het smaakt heerlijk.
Het tweede restaurant dat we bezoeken is Bún Chả Đắc Kim in Hang Manh Street. Op het bord boven de deur staat heel groot ‘Michelin selected’. Volgens de studenten is dit restaurant in 2024 genomineerd voor een Michelin Ster. Ook dit is een restaurant waar we zelf waarschijnlijk voorbij waren gelopen, maar zo’n nominatie zal er toch niet voor niets zijn. Als we later Googlen blijkt het verhaal iets anders te zijn, maar nog steeds best indrukwekkend voor een restaurantje in Hà Nội. Het restaurant is in 2024 opgenomen in de Bib Gourmand-lijst van de Michelin-gids voor Vietnam. ‘Dit is een lijst van restaurant die een uitstekende prijs-kwaliteitverhouding bieden, met hoogwaardige gerechten voor een schappelijke prijs. Het is een erkenning voor generositeit en goed eten.’ Het is dus niet zomaar een Vietnamees restaurantje.
De studenten bestellen de specialiteit van het restaurant Bún Chả. We krijgen een grote kom met gegrild varkensvlees (plakjes buikspek en een soort gehaktballetjes) in een lichte, pittige bouillon met vissaus. Ook krijgen we er bord met rijstnoedels bij en een mandje met verse kruiden. We scheppen van alles wat in onze eigen kommetjes en maken zo een soort noedelsoep.
We hebben gelezen dat de Bún Chả in 2016 wereldwijd bekend is geworden toen oud-president Barack Obama en de legendarische chef-kok Anthony Bourdain dit gerecht samen aten in Hà Nội. Hij schreef in een van zijn boeken over dit gerecht waardoor vele mensen dit zelf wilden proeven in Hà Nội.
We zijn het helemaal eens met Anthony Bourdain. Bún Chả is echt een heerlijk Vietnamees gerecht. We zijn dan ook blij dat de studenten het ons hebben laten proeven.
Dan is het al weer tijd voor het derde en laatste gerecht, het toetje. Hiervoor worden we meegenomen naar een heel modern uitziend dessertrestaurant, Chè Khúc Bạch Linh Linh. Wat een groot contrast met de eerste twee restaurantjes die we vanavond bezocht hebben.
Er wordt voor ons allemaal een kommetje Khúc Bạch (‘zoete soep’) besteld. We krijgen een kommetje met zoete blokjes die qua textuur lijken op panna cotta of zachte tofu in een heldere, zoete suikersiroop. De ‘soep’ wordt geserveerd net lychees en amandelschaafsel. Wat smaakt dat lekker. Hier moeten we zeker nog een keer terug tijdens ons verblijf in Hà Nội.
Behalve dat we tijdens de foodtour van Thùy en Sen leren waar we lekker kunnen eten, vertellen ze ons ook veel en willen ze zelf ook van alles over ons weten. Vooral Thùy lijkt al veel over Nederland en Europa te weten en heeft nog veel vragen over onderwerpen zoals de verschillen tussen het Nederlandse onderwijs en het Vietnamese en Nederlandse wetgeving. Na een tijdje komt het gesprek uit op verschillen tussen autorijden in Vietnam en Nederland en het halen van je rijbewijs.
Het schijnt dat er in Vietnam op de computer een test wordt afgenomen om te zien of je reactiesnelheid goed genoeg is, vanwege het chaotische verkeer in de steden. Er wordt dan gedaan alsof je op redelijk hoge snelheid in een auto rijdt. Je komt dan in verschillende situaties terecht waarbij je dan zo snel mogelijk om een knop moet drukken om te remmen.
In Nederland wordt er tijdens de rijlessen veel nadruk gelegd op de verkeersregels en rekening houden met andere weggebruikers. Wij hebben ervaren dat het verkeer in Vietnam erg chaotisch is met de vele brommers. Meestal geldt hier in het verkeer ‘de grootste heeft voorrang’-regel. Thùy en Sen vertellen dat je in Vietnam tijdens de rijlessen leert hoe je de toeter moet gebruiken en hoe je reageert op de vele onverwachte situaties. Ook leren ze hoe ze de auto door jet andere verkeer heen kunnen manoeuvreren. In de grote steden wordt aangeraden om met 18 jaar eerst een scooter rijbewijs te halen en dan ervaring op te gaan doen in het verkeer. Het oefenen voor een scooterrijbewijs wordt gedaan op een circuit.
Na de Streetfoodtour brengen Thùy en Sen ons terug naar het hotel waar we weer afscheid nemen. Ook dit was weer een erg leuke ervaring.
We frissen ons snel op en zoeken net als gisteravond een plekje bij het koffietentje Egg coffee & More. Hier sluiten we de dag af met een heerlijke egg coffee (cà phê trứng). We genieten nog even na van deze drukke, maar erg leuke dag in Hà Nội.
Lees verder: Reisverslag dag 7: Hà Nội: Wandeling Hoàn Kiếm meer en Thăng Long waterpoppentheater