Dinsdag 29 juli 2025
- Ons hotel in Pù Luông: Pu Luong Natura
- Weer in Pù Luông: 36°C, zonnig
Pfff. Het is 07:15 uur en we worden gewekt door zeer luide muziek op de werkplaats naast onze accommodatie, precies achter onze kamer. We hebben dus een iets langere dag dan gepland… We nemen lekker de tijd voor het ontbijt. Een ontbijt buiten met een prachtig uitzicht, maakt een vakantie toch wel extra mooi.
Full-day hike
Vandaag gaan we de hele dag op pad met dezelfde gids als gisteren. We hebben een hike van ongeveer 15 kilometer op het programma staan. We worden om 09:00 uur opgehaald bij ons hotel.
We beginnen onze wandeling door de rijstvelden naar een van de dorpjes in de vallei. Het wandelen door het heuvelachtige landschap van Pù Luông is wel wat anders dat wat wij in het platte Nederland gewend zijn. Vrij aan het begin van de hike hebben we een flink steile afdaling die we meteen goed in de benen voelen. Onze gids woont zelf in een dorpje vlakbij ons hotel en weet ons veel te vertellen over hoe de rijst wordt verbouwd en hoe de mensen hier leven.
Lan Village, brokaatweefkunst
We stoppen bij het dorpje Lan Village, waar we uitleg krijgen over de brokaatweefkunst. Een hele vriendelijke Vietnamese oma laat ons zien hoe je van katoen dat net uit de boom is geplukt draad maakt en kleurt, zodat je er uiteindelijk mee kunt weven. Jasper en Kirsten mogen helpen om de harde dingetjes uit de katoenbolletjes te halen. Later leren ze ook hoe ze het draad op Vietnamese wijze kunnen spinnen. Dat is nog best lastig. Iedere keer als hun draad losschiet helpt het vrouwtje ze geduldig. Als laatste mogen ze een stukje weven.
Tiếp vertelt dat er tegenwoordig nog maar een paar bewoners zijn die weten hoe ze de katoen kunnen bewerken, kleuren, spinnen en weven. Door de komst van de grote fabrieken en machines is het niet meer rendabel om de kleden met de hand te weven. De mensen die het nog doen, leren het ook aan de jongere generatie zodat de kennis niet verloren gaan. Ze doen het alleen niet meer voor de inkomsten maar meer als hobby en het behouden van hun tradities. We kunnen natuurlijk niet weg zonder een leuk tasje voor de dames te kopen. Waarschijnlijk zijn de tasjes gewoon in een fabriek gemaakt, maar dat maakt ze niet minder leuk.
We wandelen verder door de rijstvelden, langs de bananenbomen en de bamboebossen en passeren af en toe een stromend beekje. We hebben ondertussen al honderden foto’s van de rijstvelden gemaakt, maar ze vervelen nog steeds niet.
Het is een pittige wandeling, voornamelijk door de warmte. Onderweg hebben we weinig beschutting. We passeren een paar kleine dorpjes waar wat mensen in hun huis zitten. We zien een paar vrouwen werken in de rijstvelden, maar verder komen we niemand tegen.
Eindelijk pauze
Als we op ongeveer de helft zijn pauzeren we in een dorpje. We gaan op zoek naar een winkeltje waar we gekoelde flesjes water kunnen kopen. Dit blijkt nog flink lastig. Nadat de gids bij een paar winkeltjes om water heeft gevraagd, vinden we uiteindelijk een miniwinkeltje bij een huis. Hier kopen we wat gekoelde flesjes water om mee te nemen en een soort limoen-energy drink. We kunnen hier op kleine plastic krukjes een beetje bijkomen en onder de ventilator een beetje op temperatuur komen. Jeetje, wat is het warm vandaag. De gedachte dat we pas op de helft van de hike zijn, is niet echt motiverend.
Het tweede stuk van de wandeling, over onverharde paden, blijkt nog zwaarder te zijn. Er is nergens op de route meer schaduw te vinden en we horen dat we onderweg ook nergens meer stoppen. Dat hebben bij het reserveren toch anders begrepen. We dachten dat we op verschillende plekken onderweg een pauze zouden hebben om wat te bekijken en hadden niet begrepen dat we alles in één keer zouden lopen en pas aan het eind de activiteiten zouden doen. Als we dit vooraf hadden geweten, dan hadden we deze activiteit zeker niet gedaan! Het is niet anders. Terugwandelen is ook geen optie.
Ongeveer een half uurtje voor het einde, zo blijkt later, zijn we echt kapot. Tiếp beweert al zeker een uur dat het nog maar 10 minuten lopen is. We staan onder een kleine boom langs de weg in een klein stukje schaduw en de laatste energie verdwijnt uit ons lichaam. Met wat Dextro druivensuiker dat we van huis hebben meegenomen, beginnen we dan ook aan het laatste stuk van de route. Wat zijn we blij als Tiếp ons tussen de bomen een dak van een restaurant wijst waar ons eindpunt is.
Bamboe raften
Na 4 uur en 15 minuten lopen, komen we rond 13:00 uur dan eindelijk aan bij de volgende stop. Als beloning voor de wandeling die we gemaakt hebben, gaan we bamboe raften op de Chamrivier. Eerst mogen we met een koude cola rustig bijkomen bij de grote ventilatoren. Pfff. Dat hebben we wel even nodig. Ondertussen wordt onze lunch bereid. De lunch gaat mee aan boord van de raft. Onder een afdakje van bladeren en met de voeten in het koele water, genieten we al varend van het heerlijke eten. Het vlot meert halverwege aan zodat we in de rivier kunnen zwemmen als we kunnen. We zijn alle vier gesloopt en kiezen ervoor om rustig van het uitzicht te genieten. Van de voeten in het koude water van de rivier knappen we echt op. Dan worden we met de stroom mee weer teruggevaren naar ons beginpunt.
Stilt House
Omdat onze gids nog lang niet moe is, neemt hij ons mee naar een laatste bezienswaardigheid waar we te voet naar toe moeten. Hij overtuigt ons ervan dat het nu echt maar 10 minuten lopen is. Dit keer klopt de afstand gelukkig wel. We lopen ongeveer 10 minuten verder naar een traditionele Stilt house (woning op palen) waar we even binnen mogen kijken. We worden verwelkomd met een kopje thee. Het huis bestaat uit één grote ruimte. Op de grond tegen de muur zit een oudere man. Tegen een andere muur staan een paar dikke matrassen om op te slapen en achterin de ruimte is een keukentje. Ook staat er een grote karaoke-set en een oude televisie (zo’n dikke kast). Deze grote ruimte gebruiken ze dus voor alles: ze slapen er met z’n allen, ze koken en eten er en brengen er een groot deel van de dag met z’n allen door. Onder het huis lopen kippen en een paar honden.
Nadat we de Stilt house hebben bewonderd, spelen we samen met de gids en een meisje van 13 een lokaal spelletje. We moeten een stoffen bal met slierten eraan door een hoge ring proberen te werpen. Daarna leren we boogschieten met een oude Vietnamese boog. Dat is nog best lastig.
Als afsluiting laat de vrouw van het huis ons zien, wat ze doen met de rijst nadat deze van het land is gehaald. Met twee houten apparaten ontdoen ze de rijst van het harde vlies. Ook wij mogen het proberen. Het is best zwaar werk.
Waterwheels
En dan staat er zoals afgesproken een auto met chauffeur klaar die ons naar de Waterwheels brengt. Deze oude uitvinding van de etnische rijstboeren is gemaakt van bamboe. Door het stromende water komen de waterraden in beweging en brengen zo water naar boven dat vervolgens in bamboebuizen worden opgevangen. Van bovenaf stroomt het water dan via smalle kanalen naar de rijstvelden om ze van voldoende water te voorzien. De waterraden leveren natuurlijk ook leuke plaatjes op. Ze schijnen op meerdere plekken in Pù Luông te zien te zijn.
Gelukkig brengt de auto ons dan ook weer terug naar onze accommodatie. Het is ongeveer 15:45 uur als we terug zijn. Na een verkoelend drankje en een zak chips, springen we zo snel als we kunnen in het zwembad. Het is best gek dat een zwembad dat opgewarmd wordt door de zon zo warm is, dat het eigenlijk niet eens verkoelend is. Toch is het heerlijk.
Dave en Jasper spelen naast de accommodatie nog even met de drone om nog mooiere foto’s en filmpjes van de rijstvelden te maken.
Na het avondeten, dat ook dit keer weer heerlijk smaakt, gaan Dave en Jasper nog even op insecten- en kleine beestjeszoektocht. Als afsluiting van deze dag spelen we gezellig een spelletje op het terras.
Lees verder: Reisverslag dag 12: Pù Luông – Hiêu Waterfalls