Dag 4. Hồ Chí Minh City – Excursie Cu Chi Tunnels

Dinsdag 22 juli 2025

We zitten al om 07:00 uur aan het ontbijt. Vandaag gaan we terug in de tijd met een bezoek aan de Cu Chi Tunnels (klinkt als Gucci). Bij deze overblijfselen uit de Vietnam Oorlog gaan we zien hoe het leven was in de oorlog.

Om 08:00 uur worden we bij ons hotel opgehaald. De excursie naar de tunnels wordt beschreven als een halve dag excursie, maar duurt wel 7 uur. We hebben een ‘kleine groep’ excursie gereserveerd, wat inhoud dat we met 9 tot 12 personen op pad gaan. Onze groep bestaat uit 10 personen: een familie uit België en een stel uit Australië.

De heenreis naar de tunnels duurt ongeveer 1,5 uur. Onderweg vertelt de gids Jacky (Kim Travel) veel over de geschiedenis van de tunnels.

Tijdens de oorlog waren er in Vietnam meer dan 250 kilometer aan tunnels gebouwd, verdeeld over 3 niveaus met een diepte tot 12 meter onder de grond. De Viet Cong gebruikte deze tunnels om hinderlagen tegen de Amerikaanse en Zuid-Vietnamese troepen op te werpen. De vele tunnelingangen waren goed gecamoufleerd en daardoor bijna niet te vinden. De bekendste tunnels uit die tijd zijn de Cu Chi Tunnels.

Ook legt hij ons de Vietnamese taal uit. Soms heeft één woord meerdere betekenissen. Het verschil tussen deze betekenissen kun je horen aan de klemtoon. Zo betekent het woord ‘Xin cháo’ hallo. Maar als je de klemtoon verkeerd legt, dan betekent het iets anders.

Onderweg maken we een stop bij een werkplaats waar gehandicapte mensen van onder andere eierschalen en schelpen prachtige kunstwerken maken, Lamphat Company Handicapped Handicrafts.

Het merendeel van de mensen die hier werken,  zijn gehandicapt geboren door de gevolgen van Agent Orange tijdens de Vietnam oorlog. De Amerikanen strooiden toen een chemisch middel uit over de schuilplaatsen van de vijand, waardoor de begroeiing boven de schuilplaatsen verdween. Hierdoor werden de schuilplaatsen zichtbaar. Dit chemische middel kwam terecht in drinkwater en zorgde voor ernstige gezondheidsproblemen en gehandicapte kinderen van de mensen die er tijdens de oorlog mee in aanraking zijn gekomen.

De mensen van de werkplaats maken prachtige kunstwerken. Ze beginnen met een houten plank die ze bewerken en polijsten. Vervolgens maken ze met minuscule stukjes van een eierschil en met kleine stukjes van schelpen, prachtige landschappen of dieren op het hout. Vervolgens doen ze er nog meer mee, met als resultaat prachtige kunstwerken. Ze zijn er heel lang mee bezig. We kopen een klein kunstwerk en horen dat ze daar 2,5 weken mee bezig zijn geweest. 

Na dit bezoek rijden we door naar de Cu Chi Tunnels. Het is flink druk bij de tunnels. Samen met de andere mensen uit ons groepje lopen we achter onze gids aan. Onze gids weet veel over de tunnels en kan boeiend vertellen. Hij vertelt dat de ingangen en het eerste stuk van de tunnels expres erg smal gemaakt werden, zodat de Amerikaanse soldaten er niet doorheen pasten. In de tijd van de Vietnam Oorlog was de gemiddelde Vietnamese man rond de 1,5 meter lang en woog rond de 40 kilogram. We mogen zelf ook in een gedeelte van de tunnels kruipen. Gelukkig zijn de tunnels iets breder gemaakt (20%), dus het past precies. In de tunnels is het nog steeds flink krap en benauwd. We verplaatsen ons flink zwetend ongeveer 40 meter door de tunnel. Dat blijkt meteen een goede training voor onze bovenbenen en rug te zijn. We zijn alle vier blij als we er uit mogen.

Ook mogen we net als alle andere toeristen voor de foto in een geheime ingang van een tunnel gaan staan met de afdekplaat boven ons hoofd en onszelf dan langzaam onder de grond verstoppen. Voor de kids is dat geen probleem; zij passen er prima in. Dave past er helaas niet in. Mascha past er net aan in, maar komt er niet meer uit. Als ze zichzelf probeert op te drukken en de spieren in haar bovenlijf aanspant, is ze te breed en zit ze klem. Door Dave en gids samen wordt ze uit het gat getrokken. Bij haar lukt dit gelukkig gemakkelijk, maar een andere vrouw uit ons groepje zit bij het eruit trekken klem met haar achterste. Uiteindelijk lukt het ook om haar eruit te trekken. Deze activiteit is in ieder geval goed voor de lachspieren.

Naast de tunnels is er hier nog meer te zien. Er zijn booby traps en vallen nagebouwd die door de Viet Cong gebruikt werden in de Vietnam Oorlog. De gids laat ons zien hoe die vallen werkten. Wat een nare dingen zijn dat. Ook lopen we langs verschillende voertuigen van de Amerikanen, wapens, een plek waar ze bommen maakten en kraters van bominslagen. Je kunt hier zelfs tegen betaling schieten op de schietbaan, maar dat is niets voor ons.

We mogen een stukje tapioca, cassavewortel, proeven. Dit werd door de mensen in Chi Chu veel gegeten. Het is erg melig en smaakt eigenlijk nergens naar. Bij de uitgang trakteren we onszelf op een ijsje. Dat smaakt beter met 27°C.

Als we alles gezien hebben, rijden we in een uurtje weer terug naar Hồ Chí Minh City.

Rond 14:15 uur zijn we weer terug bij ons hotel. We frissen ons even op, want na het bezoek aan de tunnels zijn we flink stoffig geworden.

Dan gaan we weer op pad. We wandelen eerst naar het Cafe Appartements gebouw. Van beneden af zoeken we naar een leuk tentje. De naam Chocowine klinkt goed volgens ons. We moeten nu naar een verdieping hoger dan waar we gisteren zaten. Dit blijkt een geweldige keuzen. We kiezen alle vier een heerlijke shake. Kirsten gaat voor de Chocolat Signature blended, Jasper en Mascha kiezen de ‘gezonde’ Strawberry milkshake en Dave neemt een Watermelon Shake.

We slenteren nog een beetje rond in de omgeving. Het blijft leuk hier. Als we onze geldvoorraad weer hebben aangevuld, gaan we op zoek naar een restaurant dat we online gevonden hebben, het De Tham restaurant. Dit restaurant serveert alleen maar typische Vietnamese gerechten. De meeste gerechten op de kaart hebben we nog niet geproefd. Het ziet er allemaal lekker uit. We bestellen fried Vietnamese dumpling cake, springrolls met zoete aardappel patat, stir fried beef with Chili and lemongrass en stir fried beef with black pepper sauce. Daarbij nemen we een heerlijke fruit smoothie. Het smaakt net zo goed als het klinkt.

Na het eten wandelen we nog wat rond in de buurt en gaan we op zoek naar Bui Vien Walking Street, de Khao San Road (uitgaansstraat in Bangkok) van Hồ Chí Minh City. In dit backpackersgebied vindt je veel restaurants, bars, streetfood, souvenirwinkels en vooral zeer luide muziek. Een kermis is er niets bij. We kunnen nu in ieder geval zeggen dat we er geweest zijn, maar Bui Vien Street is voor ons niet de straat om gezellig te gaan eten.

Na wat rondlopen vinden we een leuke rooftopbar op de 8e etage van een hotel, The View. Als we boven komen, horen we dat er nog 10 minuten happy hour is. Daar maken we natuurlijk dankbaar gebruik van. Vanaf de rooftopbar hebben we een goed uitzicht over de verlichte skyline van Hồ Chí Minh City.

Terug in het hotel willen we graag nog even douchen, maar er komt helaas alleen maar koud water uit de douche. We pakken onze bagage weer grotendeels in, want morgen vliegen we naar de hoofdstad Hanoi. 

Lees verder: Reisverslag dag 5: Van Hanoi naar Hồ Chí Minh City